De waarheid op een waagschaal

Van detail tot overview, mijn beeld van de wereld



vrijdag 27 mei 2011

De waarheid onder ogen

Reeks portretten in vestingstad Naarden


In Naarden is op 21 mei het tweejaarlijkse Fotofestival weer van start gegaan. Volgens photoq.nl ‘op safe’ door de keuze voor gevestigde namen. Maar daardoor zeker niet minder de moeite waard.

De organisatoren hebben het groots aangepakt dit jaar. Via krant, social media en tijdschriften wordt veel aandacht voor het festival gevraagd. En dat maakt nieuwsgierig. Het thema dit jaar is ‘Let’s Face it’. Getoond door een grote reeks aan portretfoto’s. Portretten gemaakt door bekende Nederlandse fotografen als Joost van den Broek, Koos Breukel en Stephan Vanfleteren. Ondanks de kritiek van photoq.nl is er ook veel werk van nieuw talent te zien. Het festival staat vooral om het stimuleren van dit talent bekend.

Een van die nieuwe namen is Bas Losekoot. Zijn ‘Gezichten van Alzheimer’ toont de waarheid van kwetsbare mensen. Zoals bij alle fotoreeksen ook hier een bordje met korte uitleg; ‘Door de ziekte verliezen ze hun masker en tonen zij hun echte emotie’. Niet alleen Alzheimer, ook de fotografen is het gelukt tijdens dit festival in veel van hun foto’s het masker af te nemen van de geportretteerde. De waarheid achter het masker maakt dat je het beeld ingetrokken wordt. Via de indringend op jou gerichte pupillen ervaar je emoties die je verder meestal niet ziet.

Ook Flokje van Lith is hier geweldig in geslaagd. Met haar ‘Eyes of innocence’ legde ze de onschuld van kinderen vast. “Mijn portretten moesten sereniteit uitstralen maar ook intrigeren”. Op haar foto’s zijn kinderen te zien met niet meer dan een licht hemd tegen een lichte achtergrond. Geperfectioneerd in Photoshop om de sereniteit te benadrukken, wordt je blik gelijk naar de ogen van deze kinderen getrokken. En daar is het haar ook om te doen. ‘Hoe onschuldig zijn de ogen van de kinderen? Wat hebben zij al meegemaakt? Less is more’ staat op het bordje naast haar foto’s en dat er meer speelt achter die ogen is voelbaar waar.

De portretten zijn intrigerend maar ook de omgeving waarin de foto’s hangen zijn een blik van de bezoeker waard. Naarden is een vestingstad met veel historie. De organisatoren en vele vrijwilligers laten u hier graag wat van zien. De foto’s zijn in de belangrijkste gebouwen van Naarden tentoongesteld. De grote kerk, het stadhuis, kazerne Bastion Oranje en de Gele Loods zijn zeker het bezoeken waard. Daarnaast een wandeling om de wallen. Want ook de wanden die de stad omgeven zijn met immense portretten omhuld.

Naast historie en portretten biedt het festival een kijkje in de nieuwe mogelijkheden van fotografie. Ook op dit festival is multimedia doorgedrongen. Naast statische zijn er ook bewegende portretten. Alleen al om te zien wat dat met je doet zou je naar het festival toe moeten gaan. Maar hoe technisch of hoe simpel ook gemaakt, het zijn vooral de in ieder gebouw weer indringende blikken die dit festival bijzonder maakt.


Fotofestival Naarden: 21-5 t/m 19-6

dinsdag 17 mei 2011

Bestuurlijke misvatting

Zo herkenbaar voor een ieder die in een wat grotere organisatie werkt:

De wet op behoud van bestuurlijke ellende.

Willem Mastenbroek, hoogleraar ‘Organisatie-cultuur en Communicatie’ aan de Economische faculteit van de Vrije Universiteit te Amsterdam, legt in dit artikel haarfijn uit waar het precies misgaat in de communicatie bij grotere organisaties. Waar zowel managers als medewerkers roepen om meer duidelijkheid, lijkt deze verder weg dan ooit. Door bestuurlijke routines raakt directe communicatie steeds verder op de achtergrond.

Waar vanuit routine het zoveelste project ontworpen wordt om de informatiestromen te verbeteren, gaat deze voorbij aan 'eendracht maakt macht'. De sleutel ligt niet in de steeds grotere opeenstapeling van verbeterprojecten, maar juist in vereenvoudiging van het communicatieproces. Niet weer een nieuw informatiesysteem, versleuteld met alle daarvoor al bedacht. Een stap terug in de eenvoud, niet weer een nieuwe manager erbij of een nieuwe afdeling zelfs, maar saneren in alle informatiegeweld. Communicatie werkt het best wanneer de ruis gereduceerd wordt. Dit gaat niet door extra lijnen ertussen, maar juist door een aantal lijnen ertussenuit.

Klik op ManagementSite.nl voor het complete artikel van Willem Mastenbroek over besturen en leiderschap. Niet nieuw maar nog o zo waar.

zaterdag 14 mei 2011

vrijdag 6 mei 2011

maandag 2 mei 2011

Utrechtse ‘Iron Lady’ blijft ongeslagen koningin kickboksen

Utrecht - Aankondiging was niet nodig. Iedereen wist wie op het punt stond de vechtarena te betreden. ‘Iron Lady’ Germaine de Randamie was na drie jaar eindelijk weer in Nederland te zien. En dat was te horen in Sportcentrum de Galgenwaard.

Al drie jaar durfde niemand het meer op te nemen tegen kickbokster de Randamie. Voor een nieuwe uitdaging week ze daarom uit naar het freestyle vechten in de Amerikaanse MMA. Maar nu was daar ineens de Friese Lena Buytendijk. Deze eveneens MMA-vechtster was de eerste die het na zoveel tijd aandurfde tegen de Randamie in de kickboksring.

Afgelopen zondag 1 mei was het zover op het Next Generation Warriors kickboksgala. Hakkend op harde housemuziek betrad Buytendijk de ring. Klaar voor het gevecht waar ze naartoe had getraind. Klaar om als eerste de ‘Iron Lady’ te verslaan. De muziek werd grimmiger, het gejoel luider. “Ze wil het bloed van haar tegenstandster” klonk het door de spiekers en met de vuisten omhoog gericht naar haar thuispubliek bevestigde de Randamie haar comeback.

De partij begon afwachtend. Beide vechtsters checkten elkaar uit. De dekking van de Randamie zat uitdagend laag, een stoot altijd gevolgd door een lage trap. En alles even hard. “Ze heeft echt vuisten van staal”, aldus nichtje Lindsey, “Al laat ze deze partij nog niet alles van zichzelf zien.” Tot ze het publiek in de derde ronde beloonde met een aanval van rake series en de partij afmaakte met haar knie. Geen knock out deze keer. Maar ondanks dat Buytendijk een waardige tegenstandster was, bleek ook zij voor de Randamie een maatje te klein.

“Utrecht mijn stadje!” beantwoordde de Randamie door de microfoon het uit zijn dak gaande publiek. De ‘Iron Lady’ had weer toegeslagen en het smaakte naar meer, want “Dit is geen afscheid van het kickboksen, als ik weer uitgedaagd word, dan volgen er meer.” Maar wie weet is eerder nog een nieuwe partij tussen de Randamie en Buytendijk te zien. Dan in MMA-stijl. Een op adem gekomen Buytendijk heeft haar daar na afloop van de wedstrijd in ieder geval alvast naar gevraagd.